ΝΕΑ ΠΑΣΕΓΕΣ: Ο αγροτικός χώρος χρειάζεται επενδύσεις ...και όχι διακηρύξεις

ΝΕΑ ΠΑΣΕΓΕΣ: Ο αγροτικός χώρος χρειάζεται επενδύσεις ...και όχι διακηρύξεις

ΝΕΑ ΠΑΣΕΓΕΣ: Ο αγροτικός χώρος χρειάζεται επενδύσεις ...και όχι διακηρύξεις
Στα μείζονα προβλήματα του αγροτικού τομέα εστίασε την ομιλία του στο το 3ο Αγροτικό της Συνέδριο που διοργάνωσε η εφημερίδα Ναυτεμπορική ο πρόεδρος της Νέας ΠΑΣΕΓΕΣ κ. Παύλος Σατολιάς.  

Όπως αναμενόταν, ο κ. Σατολιάς αφιέρωσε μεγάλο μέρος της παρέμβασής του στην δοκιμαζόμενη αιγοπροβατοτροφία και την κατάρρευση της τιμής του γάλακτος, τονίζοντας την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων για την προστασία των παραγωγών, αλλά και της φέτας, που ναι μεν όλοι αναγνωρίζουν τη σημασία του εθνικού αυτού προϊόντος, δεν εννοούν να καταλάβουν, όμως, ότι το πρόβλημα έχει λάβει εκρηκτικό χαρακτήρα και πως απαιτούνται ενέργειες άμεσης απόδοσης ως προς το αποτέλεσμα.

Ο κ. Σατολιάς είπε ότι είναι στη σωστή κατεύθυνση οι πρωτοβουλίες και τα μέτρα που πρόσφατα ανακοίνωσε η ηγεσία του ΥπΑΑΤ, τόνισε ότι οι αυστηροί έλεγχοι είναι απολύτως αναγκαίοι, εξήγησε τι συμβαίνει με πρακτικές που υπονομεύουν το προϊόν και τον κλάδο, υποστήριξε όμως ότι υπήρξε πολύ μεγάλη καθυστέρηση και πως όλα αυτά θα αποδώσουν ενδεχομένως μακροπρόθεσμα, για να επαναφέρει την πρόταση που έχει καταθέσει η ΝΕΑ ΠΑΣΕΓΕΣ για ένταξη της φέτας στο πρόγραμμα ΤΕΒΑ και για ενίσχυση των κτηνοτρόφων απ' τα de minimis.

Μιλώντας για την αγροδιατροφή, που ήταν και η θεματική ενότητα στην οποία συμμετείχε, ο κ Σατολιάς, αφού εξήγησε ότι η διαχείριση της τροφικής αλυσίδας συνδέεται άμεσα με τη βιωσιμότητα, την πρωτογενή παραγωγή, την επεξεργασία τροφίμων, τη συσκευασία, την ποιότητα και, σε μικρότερο βαθμό, με τα θέματα των τροφίμων και του καταναλωτή, υποστήριξε ότι θα πρέπει η όποια προσέγγιση να έχει ολοκληρωμένο χαρακτήρα: «Δεν πρέπει δηλαδή να περιοριστούμε στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, που ούτως ή άλλως στη χώρα μας τέτοια προϊόντα παράγουμε, ούτε είναι αρκετό να εστιάσουμε στην ανάγκη πιστοποίησης, ώστε να δώσουμε προστιθέμενη αξία στα προϊόντα αυτά».

Πιο αναλυτικά, ο κ. Σατολιάς τόνισε τα εξής:

«Δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα να επαναλάβω σήμερα, σε αυτό το συνέδριο, όλα όσα αναμασάμε χρόνια τώρα για την αδιαμφισβήτητη ανάγκη να συνδυάσουμε την παραγωγή με τον τουρισμό μας, να ενισχύσουμε τη μεταποίηση, να αξιοποιήσουμε αυτά που σήμερα θεωρούμε υποπροϊόντα και τα διαχειριζόμαστε ως άχρηστα υπολείμματα, για τις αλυσίδες εφοδιασμού, την ιχνηλασιμότητα, τα logistics και όλα όσα αποτελούν σίγουρα τον παρονομαστή για να πάμε ένα βήμα μπροστά, δεν απαντούν, όμως στο ερώτημα του πως θα αποκτήσουμε την ώθηση για να κάνουμε αυτό το βήμα. Θέλω, λοιπόν, να προσπαθήσουμε στο συνέδριό μας, να αναζητήσουμε το πιθανό εφαλτήριο. Το τι μπορεί να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη, για να κάνουμε την αγροδιατροφή στην Ελλάδα ατμομηχανή ανάπτυξης και πυλώνα στήριξης της εθνικής οικονομίας. Όχι ότι σήμερα δεν είναι, αλλά, πραγματικά τα περιθώρια είναι τεράστια.

Και η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι απλή: Επενδύσεις!

Ότι και να λέμε, όσες αναλύσεις και διαπιστώσεις κι αν κάνουμε, όσοι σχεδιασμοί κι αν γίνουν από τις Αγροδιατροφικές Συμπράξεις των Περιφερειών και από το ίδιο το υπουργείο, αν δεν προχωρήσουμε σε σοβαρές επενδύσεις στο χώρο, δεν πρόκειται να πετύχουμε στόχους που είναι εφικτοί, αλλά όχι με τις υπάρχουσες συνθήκες.

Το λάθος που κάνουμε σε ετούτη τη χώρα, ένα από τα λάθη δηλαδή, είναι ότι ψάχνουμε την ανάπτυξη σε μεγαλεπίβολα σχέδια και στρατηγικούς επενδυτές, όταν έχουμε την κρίσιμη μάζα των ανθρώπων της παραγωγής, αλλά δεν τον προστατεύουμε, δεν τον ενισχύουμε, δεν του δίνουμε τη σημασία και την αξία που του ταιριάζει.

Μένουμε στη θεωρία και σε ανέξοδες προσεγγίσεις. Όλοι δεχόμαστε, όλοι γνωρίζουμε, όλοι λέμε ότι υπάρχουν τα περιθώρια, το αγοραστικό ενδιαφέρον, οι προοπτικές να κατακλίσουμε την Κίνα, την Ινδία και άλλες χώρες εκατομμυρίων καταναλωτών με εθνικά προϊόντα όπως το λάδι και η φέτα, στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που έχουμε κάνει σε αυτή την κατεύθυνση είναι να συμμετέχουμε σε 2-3 εκθέσεις.

Κι αν υποθέσουμε ότι η Κίνα έρθει και μας ζητήσει σήμερα μια τεράστια ποσότητα ελαιολάδου, με τις προδιαγραφές φυσικά που θα θέσει, μια ανάλογη ποσότητα φέτας, ?θα την καλύψουμε; Είμαστε σε θέση;

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, το γιατί. Επιστρέφουμε, επομένως σε αυτό που πάντα ήταν το μείζον: Στη διασφάλιση της ίδιας της παραγωγής.

Όταν οι κτηνοτρόφοι στενάζουν, όταν οι εκμεταλλεύσεις μειώνονται διαρκώς, σύμφωνα και με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, όταν η φορολογία οδηγεί τους αγρότες στην έξοδο απ' την παραγωγή, ποιο μέλλον μπορούμε να οραματιστούμε για την αγροδιατροφή;
Και ποια θα είναι η πρώτη ύλη για νέα, καινοτόμα, πρωτοποριακά προϊόντα, όπως αυτά για τα οποία τόση συζήτηση κάνουμε; Σωστή η συζήτηση, αλλά δεν πρέπει να εστιάζουμε στο δέντρο που ανθεί, όταν το δάσος καίγεται».